حافظ

 مرا مى بينى و هر دم زيادت مى كنى دردم 

ترا مى بينم و ميلم زيادت مى شود هر دم

به سامانم نمى پرسى نمى دانم چه سر دارى 

به درمانم نمى كوشى نمى دانى مگر دردم

نه راهست اين كه بگذارى مرا بر خاك و بگريزى 

گذارى آر و بازم پرس تا خاك رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاك و آندم هم

كه بر خاكم روان گردى بگيرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم مى دهى تا كى 

دمار از من برآوردى نمى گويى برآوردم

شبى دل را به تاريكى ز زلفت باز مى جستم 

رخت مى ديدم و جامى هلالى باز مى خوردم

كشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا كردم

تو خوش ميباش با حافظ برو گو خصم جان ميده

چو گرمى از تو مى بينم چه باك ازخصم دم سردم

بلند همتي

گـويند پـشه بـرلـب دريــا نشسته بـود

درفـكرسرفكنده به صـد عـجزو صـد عـنا

گفتند چيست حـاجتت اي پـشه ضعيف

گفت آنـكه آب اين همه دريا بود مـرا

گفتند حـوصله چـو نــداري مـگوي ايـن

گفتا به نــااميـدي ازو چـون دهم رضــا

مـنگر به ناتواني شـخص ضـعيف مــن

بنگركه اين طلب زكجا خاست واين هوا

ديوان عطار ص62